Emigracja to długotrwały proces polegający na przemieszczaniu się ludzi z jednego miejsca na drugie, najczęściej z jednego państwa do drugiego w celach prywatnych (rodzina, nauka, praca) czy związanych z wykonywaną posadą. Emigracja to w naszym kraju gorący i stale aktualny temat. Polaków na emigracji przebywa około kilku milionów. Statystykom trudno się doliczyć właściwej ilości ze względu na nielegalne wykonywanie pracy czy stałe przemieszczanie się.
Niewątpliwą zaletą emigracji jest to, ze nasi rodacy mają możliwość wykonywania pracy na lepszych, niż w Polsce warunkach. Po pierwsze, w większości krajów, gdzie przebywają Polacy, czy to w krajach Wielkiej Brytanii, czy w Stanach Zjednoczonych lub krajach skandynawskich, średnie, a nawet minimalne płace są kilkakrotnie wyższe aniżeli te, które otrzymywali u polskich pracodawców w kraju. Otrzymując wysokie zarobki można sobie pozwolić nie tylko na spełnienie podstawowych potrzeb i zachcianek, ale nawet na oszczędzanie w przysłowiowej skarpecie.
Praca w Norwegii to wciąż najlepiej płatna praca, z dogodnymi warunkami dla pracowników, dostosowanym systemem pracy (rotacje dwutygodniowe), wymarzonymi warunkami socjalnymi itp. oczywiście, statystyki nie mylą się, nadal najwięcej polskich pracowników przebywa na terenie Wielkiej Brytanii. Praca w Anglii nadal kusi Polaków do emigracji. Wiele osób wiąże swoją ścieżkę edukacji i kariery z wyjazdem za granicę.
Wad procesu emigracyjnego jest tyle samo, co i dobrych stron. Po pierwsze, w Polsce, kiedy rynki otworzyły się na polskich pracowników, nastał wielki deficyt siły roboczej. Nadal brakuje pracowników w sektorach budowlanych, hydraulików, malarzy, lekarzy itd. Brak jest szczególnie odczuwalny i dotkliwy dla zwykłego Polaka, który jest zmuszony płacić wygórowane kwoty za tanie do tej pory usługi. Po drugie, emigracja to przykre doświadczenie dla samego emigranta i jego rodziny. Ciągła rozłąka, brak stałego kontaktu powoduje coraz częstsze rozpady małżeństw, zaniedbanie dzieci, którym nadano już przydomek „eurosierot”.